Kuantum mekaniğini bir şarkıya dönüştürmek istiyordum. Ama bunu düşünmeye başladığımda, elimdeki mevcut müzik araçlarının bu fikri taşımaya uygun olmadığını fark ettim. Çünkü geleneksel enstrümanlar belirli frekanslar üretir; kullanıcı bir değer seçer ve sistem o değere karşılık gelen sesi verir. Bu yaklaşımda ses baştan belirlenmiş bir sonuçtur. Oysa benim aradığım şey, tek bir değere sabitlenmeden var olabilen, değişken ve olasılıksal bir ses mantığıydı. Bu yüzden şarkıyı yazmadan önce, onun mümkün olabileceği bir enstrüman kurmam gerekiyordu.
Enstrümanı tasarlarken başlangıç noktası olarak “nota üretmek” yerine “bir durum uzayı tanımlamak” yaklaşımını benimsedim. Bu durum uzayı, sesin doğrudan frekans olarak değil; bir dizi sürekli parametre üzerinden temsil edildiği bir yapı olarak kurgulandı. Bu yapı, matematiksel olarak bir “olasılık yoğunluğu topografyası” gibi düşünülebilir. Yani sistem tekil bir frekansa indirgenmiş bir çıktı üretmiyor; bunun yerine belirli frekans bölgelerinde ortaya çıkma olasılığı daha yüksek olan bir spektral dağılım üretiyor.
İkinci adımda bu durum uzayının sınırları tanımlandı. Bu sınırlar kullanıcı tarafından kontrol edilen parametreler aracılığıyla belirleniyor.
Üçüncü adımda bu durum uzayı statik bırakılmadı; zaman içinde evrilen bir süreç olarak tanımlandı. Sistem ne tamamen rastgele davranıyor ne de periyodik olarak tekrar ediyor. Ortaya çıkan hareket, sınırlı ama öngörülemez bir dinamik üretmekte.
Dördüncü adımda, bu latent durum doğrudan ses olarak üretilmek yerine kuantumdaki ölçüm operatörlerine kavramsal olarak benzeyen “okuma operatörleri” (readout operators) tanımlandı. Aynı gizli durum, farklı okuma biçimleriyle farklı ses çıktıları üretiyor. Bu yaklaşımda kritik nokta şu: varyasyon, yeni notalar seçilerek değil, aynı durumun farklı operatörlerle okunmasıyla elde edilir.
Son olarak sistemde “ölçüm” analogu olarak çalışan bir mekanizma tanımlandı. observationSharpness ve collapseAmount parametreleri, dağılımın ne kadar daralacağını belirliyor. Bu değerler arttıkça bant genişliği azalıyor, koherens artıyor ve sistem daha belirgin, daha tonal yapılara yaklaşıyor. Ancak bu çöküş kademeli olarak gerçekleşiyor; sistem doğrudan ayrık bir nota üretmeye zorlanmıyor.
Bu enstrümanın sonucunda ortaya çıkan ses sınırlandırılmış bir durum uzayında evrilen bir sürecin, belirli bir anda ve belirli bir okuma biçimiyle elde edilen çıktısıdır.